آنچه در قیاس پدیده‌های یک رشته ی هنری با هم باعث تمایز یکی از این پدیده‌ها می‌گردد، اصالت آن است. جوهر اصالت، در هر پدیده هنری به آن شکوه و جاودانگی می‌بخشد و در مرتبه بالاتر از زمان می‌نشاند. برای بازشناختن اصالت یک هنر باید آن را از دیدگاه‌های مختلف مورد ارزیابی قرار داد. در وهله اول هنری را می‌توان اصیل دانست؛ که ریشه آن از فرهنگ و سنت و آیین بومی هنرمند تغذیه فکری کند، زیرا همواره باید به خاطر داشته باشیم که هنر، در حقیقت ادامه یافته راه هنر قبل از خود است.
اگر به موسیقی جنوب کرمان بنگریم قالب‌ها، قراردادها، کلمات و همه و همه همان ابزاری هستند که هنرمند روزگاران کهن برای شکل دادن به اثر خود ، از آن سود می‌جست و از سوی دیگر باید به خاطر سپرد که اندیشه و دید هر هنرمند، در اصالت اثر هنری نقشی چشمگیر دارد. ریشه‌های اصالت را در کجا باید جستجو کرد؟ در پیوند اجزای تشکیل‌دهنده آن هنر با فرهنگ گذشته و امروز . در اندیشه مستقل و تربیت یافته و در “دید” خاص او . شکی نیست که اشیا و ارکان طبیعت از روزگار کهن تا امروز برای آن گاهی پرانتزی باز‌کرد اما آنچه باعث شده همین اجزا و اشیای طبیعت در آثار هنرمندانی به صور گوناگون رخ نماید، برداشت و دریافت مستقل و خاص هر یک از این هنرمندان بوده است.